
این روزها
بیش از آنچه که باید،
احساسِ تهی بودن میکنم.
.
.
.
پ.ن: البته نه این تهیِ خواننده :)
پ.ن۲ : حس شوخ طبعی شاید تنها سلاح روحی و روانی من برای موقعیتهای حساس روانی است و قطعا به همین خاطره که خنده عصبی نیز دارم.
سلام به وبلاگ من خوش آمدین
برای دایرکت به قسمت نظرات برید...خوشحال میشم دست نویسهاتون رو بخونم:)

با فنجان چایی هم میتوان مست شد